Jim Cramer przedstawił sposób oceny krachów giełdowych w Mad Money w czwartek. Powiedział, że większość wyprzedaży to mechaniczne zawirowania warte wykorzystania, a tylko nieliczne niosą realne zagrożenie dla gospodarki.
Cramer, gospodarz CNBC z czterema dekadami doświadczenia na rynkach, porównał trzy wydarzenia, aby udowodnić swoją tezę. Wskazał Czarny Poniedziałek z 1987 roku, flash crash z 2010 roku oraz kryzys finansowy z lat 2007–2009.
Mechaniczne wyprzedaże wyglądają straszniej, niż są w rzeczywistości
Cramer wskazał na spadek Dow Jones Industrial Average o 508 punktów w dniu 19 października 1987 roku jako najczystszy przykład. Ten jednodniowy spadek o 22,6% przeszedł do historii jako Czarny Poniedziałek.
Obwinił wadliwą strategię zabezpieczającą, zwaną ubezpieczeniem portfela, która zamieniła złą serię w historyczny krach. Strategia wykorzystywała kontrakty terminowe, by automatycznie ograniczyć straty.
Wyciągnął podobny wniosek w sprawie flash crashu z 2010 roku. Dow spadł wtedy prawie o 1000 punktów w około 36 minut 6 maja 2010 roku. Odrobił większość tych strat jeszcze tego samego dnia.
Cramer stwierdził, że niemal ten sam schemat pojawił się podczas ostrego spadku na otwarciu giełdy w sierpniu 2015 roku. Obwinił awarie na rynku kontraktów terminowych, a nie pogarszające się fundamenty za oba te wydarzenia.
Kryzysy systemowe wymagają innego podejścia
Cramer określił kryzys finansowy z lat 2007–2009 jako zupełnie inny przypadek. Dow spadł ze szczytu powyżej 14 000 w październiku 2007 roku do około 6470 na początku marca 2009 roku. To oznaczało spadek o ponad 54%. Indeks w pełni odrobił straty dopiero w 2013 roku.
Cramer, którego własne prognozy rynkowe ostatnio przynosiły różne rezultaty, stwierdził, że różnica sprowadza się do rzeczywistych szkód w gospodarce. Wskazał upadające banki, rosnące bezrobocie oraz Rezerwę Federalną, która na początku reagowała zbyt wolno. Późniejsze zdecydowane działania Fed-u pomogły rynkowi odzyskać równowagę.
Wniosek Cramera jest prosty. Inwestorzy powinni sprawdzić, czy wyprzedaż pokrywa się z autentycznym pogorszeniem sytuacji gospodarczej, zanim zaczną się obawiać najgorszego. Mechaniczne spadki przeważnie odrabiają straty w ciągu kilku miesięcy, podczas gdy systemowe mogą trwać latami.
